„ბევრი რამ ნახეს და შორსაც იმოგზაურეს, მრავალი სახლი მოინახულეს და ყველგან ბედნიერება შეჰქონდათ. სული ავადმყოფის საწოლთან დგებოდა და ისინი მხიარულდებოდნენ; უცხო მხარეში მყოფები მშობლიურ სახლთან სიახლოვეს გრძნობდნენ; ცხოვრებას შეჭიდებული ადამიანები მოთმინებაში ძლიერდებოდნენ და დიდი იმედით ივსებოდნენ; სიღარიბეში ცხოვრობდნენ და თავს მდიდრებად მიიჩნევდნენ; საავადმყოფოსა თუ ციხეში, ღატაკთა და დავრდომილთა თავშესაფრებში, სადაც ადამიანი თავისი პატივმოყვარეობითა და წარმავალი ძალაუფლებით სულს კარს არ მიუკეტავდა, ყველგან ტოვებდა თავის ლოცვა-კურთხევას და სკრუჯს თავის მოძღვრებას აზიარებდა“.