<p>კორმაკ მაკარტი ყოველგვარი წინა პირობისა თუ წინასწარშემზადების გარეშე, პოსტაპოკალიფსურ სამაყროში მიგვიძღვება და მერე შეუბრალებლად შუა გზაზე გვტოვებს. კორმაკ მაკარტი - სამყაროს აღსასრულის მემატიანე. შემზარავი რეალობა: უიმედობისა და გამოუვალობის განცდა, კატასტროფის მოლოდინი, მუდმივი შიში და სიცივე. სიჩუმე. გვამები და კიდევ გვამები. მძაფრი განცდა - განცდით დაცლილ სამყაროში. ადევნებული</p> <br /><br /><br /> <br /> <br /> <p>სიკვდილის სიახლოვე. გამოსავალი - შიშით მაგრად დახუჭული თვალები.</p> <br /><br /><br /> <br /> <br /> <p>ეს გზაა, მაგრამ არა უკან დასახევი!</p> <br /><br /><br /> <br /> <br /> <p>ამიტომ იძულებული ვართ, ამ გზაზე დამდგარ მამა-შვილს კვალში ჩავუდგეთ, ავედევნოთ. ჩვენ აუცილებლად გავყვებით მაკარტის გზის ბოლომდე, რადგან მთავარი იქ გველოდება: სასოწარკვეთისა და უიმედობისგან თავის დაღწევის შანსი. ან აღსასრული. როგორია  სამყაროს აღსასრული?</p> <br /><br /><br /> <br /> <br /> <p><strong>„გზა“ ერთ დღეში წავიკითხე. ეს ბრწყინვალე წიგნი შიშსა გგვრის და ამავდროულად გათავისუფლებს კიდეც მისგან. (ნიკ ლეირდი, ჟურნალი ”TIME”)</strong></p> <br /><br /><br /><strong> თვალისმომჭრელი, მშვენიერი, გულში ჩამწვდომი და სევდიანი... გასაოცარი, გასაოცარი წიგნი.(”Publishers Weekly”)<br /><br /></strong> <br /> <br /> <br /> <p>თარგმანი:  ეკატერინე მაჩიტიძე</p> <br /><br /><br /><strong></strong>