ჟაკლინ არპმანი (ფრანგ. Jacqueline Harpman) — ბელგიელი ფრანგულენოვანი მწერალი და ფსიქოანალიტიკოსი. იგი დაიბადა 1929 წლის 5 ივლისს, ბრიუსელის მუნიციპალიტეტ ეტერბეკში, ხოლო გარდაიცვალა 2012 წლის 24 მაისს, 82 წლის ასაკში. მეორე მსოფლიო ომის დროს, ნაცისტური ოკუპაციის გამო, ებრაული წარმოშობის მამის ოჯახთან ერთად მაროკოს ქალაქ კასაბლანკაში გაიქცა. ომის დასრულების შემდეგ, 1945 წელს, ოჯახი ბელგიაში დაბრუნდა. არპმანმა ბრიუსელში მედიცინის შესწავლა დაიწყო, თუმცა ტუბერკულოზით დაავადების გამო სწავლის შეწყვეტა მოუწია. მოგვიანებით მან ფსიქოლოგია და ფსიქოანალიზი შეისწავლა და წლების განმავლობაში ფსიქოანალიტიკოსად მუშაობდა. ლიტერატურული საქმიანობა 1950-იან წლებში დაიწყო. მისი ნაწარმოებები ხშირად ეხება მარტოობას, თავისუფლებას, ქალის თვითმყოფადობას, ადამიანურ ურთიერთობებს, მეხსიერებასა და ფსიქოლოგიურ იზოლაციას. ავტორის ფსიქოანალიტიკური გამოცდილება მის პერსონაჟებსა და მათ შინაგან სამყაროზე დაკვირვებაში მკაფიოდ აისახება. მისი ყველაზე ცნობილი ნაწარმოებია „მე, რომელსაც არასდროს მცნობია კაცები“ (Moi qui n’ai pas connu les hommes, 1995; ინგლისურად — I Who Have Never Known Men). ეს არის დისტოპიური რომანი ახალგაზრდა ქალსა და სხვა პატიმარ ქალებზე, რომლებიც უცნობ მიწისქვეშა სივრცეში იზრდებიან და თავისუფლების, ადამიანური სიახლოვისა და საკუთარი არსებობის მნიშვნელობის გაგებას ცდილობენ. წიგნმა განსაკუთრებული საერთაშორისო პოპულარობა ავტორის გარდაცვალებიდან მრავალი წლის შემდეგ მოიპოვა